i-Website

pisarzem, który na własnej skórze przeżył tragiczne losy XX wieku, przede wszystkim II wojnę światowąw tym obozy koncentracyjne był Tadeusz Borowski. Urodził się on w 1922 roku. Uczestniczył on w konspiracyjnym życiu kulturalnym. W 1943 r. został aresztowany, a później przeniesiony do obozu oświęcimskiego. Następnie skierowano go do obozu Daschau-Allach. Po mniej więcej 3 latach od czasu aresztu mógł powrócić do kraju. Skończył wtedy polonistykę w Uniwersytecie Warszawskim i stał się członkiem Polskiej Partii Robotniczej. W późniejszym czasie został czołowym publicystą "Nowej Kultury". Jego życie nie należało do najłatwiejszych i wobec tego ze względu na rzeczywistość jaka panowała w tamtych czasach popełnił on samobójstwo (w 1951 roku). Można było go zakwalifikować do pokolenia Kolumbów. Wiersze jakie stworzył zamieścił w cyklu "Gdziekolwiek ziemia". W poezji obozowej można znaleźć takie dzieła jak: "Pożegnanie z Marią" i "Kamienny świat".
Literatura naszego kraju zawiera liczny zbiór dzieł wybitnych poetów. Możemy się pochwalić bogatym językiem. Na przełomie wieków język polski formował się dzięki znanym poetom, przede wszystkim polskiej literatury. Na kształt języka także miały wpływ takie czynniki jak: kultura, wydarzenia historyczne kraju, a także znane osobistości. Dzięki temu we współczesnym świeccie nasz język jest wypełniony różnego rodzaju bogactwami, począwszy od przysłów a skończywszy na manewrowaniu głoskami. Z tego też względu wielu obcokrajowców ma problemy z językiem polskim, ponieważ nie jest on tak łatwy w poznaniu jak ich i oczekuje od każego dość złożonej wiedzy, aby używać go w jak najlepszej formie. Literatura polska nie tylko jest piękna ze względu na swoje bogactwo językowe, lecz również z tego powodu, że miała (i ma także dzisiaj) ona ważny wpływ na historię naszego kraju. Wielu autorów, by przekazać prawdę na temat swego kraju oraz wzbudzić ducha narodu poświęciło swoje zdrowie, a nawet życie. Dzieła te to nie tylko proza, ale również i wiersze.

Jednym z najbardziej znanych autorów i wieszczów literatury polskiej jest między innymi Adam Mickiewicz. Dzieła tego wieszcza są zaliczne do bogatego katalogu dzieł, głównie takich jak: "Sonety Krymskie", "Pożegnanie", "Do Laury", "Do M", "Do Samotności", "Dwa słowa", "Oda do Młodości", "Pieśń Filaretów", "Romantyczność" i wiele innych. W swojej młodości pisał on utwory poetyckie, które były przekładem lub przeróbką z Woltera. Po raz pierwszy jego wiersz był opublikowany w "Tygodniku Wileńskim" w 1817 roku - była to "Zima miejska". Zapoczątkował on polski romantyzm utworem literackim wydanym w 1822 roku o tytule: "Ballady i romanse". W kolejnym roku napisał on słynną książkę "Grażynę" oraz "Dziady cz. II i IV", następnie 3 lata później opublikował Sonety. Ze swoich podróży zagranicznych "skomponował" 3 tom "Poezji". Na jego literaturę duży wpływ miało powstanie listopadowe i jego upadek, kiedy to napisał m.in. "Redutę Ordona". Jego ostatnim utworem literackim, którym mógł jak najlepiej się zaprezentować był "Pan Tadeusz".

Jednym z najbardziej uznanych poetów polskich XVI w. był niewątpliwie Jan Kochanowski. Urodził się on w 1530 roku. Po czternastu latach rozpoczął studia w Akademii Krakowskiej, a w później w Padwie. Odbył on wiele podróży po Europie (przeważnie Francja, Królewiec), w czasie których nawiązał liczne kontakty z delegatami europejskiej literatury i humanistyki. W 1563 roku został dworzaninem i sekretarzem króla Zygmunta II Augusta. zaraz po śmierci Zygmunta II Augusta przeniósł się do Czarnolasu. nagła śmierć jego córki bardzo rzutowała na życie i literaturę Kochanowskiego. W swoich trenach odwołał się do niej (Orszulki), a następnie do drugiej córki, która także szybko zmarła - Hanny. W czasie gdy Kochanowski studiował we Włoszech napisał na ogół okolicznościowe wiersze łacińskie, należące do zbioru Elegiarum libri. Zmarł nagle w Lublinie.

Szczególnie dzieci zawdzięczać takiemu autorowi książek oraz wierszy jak Jan Brzechwa. Urodził się on w 1900 roku. Był on studentem prawa na Uniwersytecie Warszawskim, a od 1939 roku zaczął pracę jako adwokat oraz specjalista od praw autorskich. Był on również twórcą tekstów kabaretowych, uznawany jako poeta liryczny należący do kręgu Skamandra. Te uszanowanie należy mu się za bogaty zbiór książek oraz wierszy napisanych w większości dla najmłodszych czytelników. Napisał on takie wiersze jak: "Tańcowała igła z nitką", "Kaczka dziwaczka", "Pan Drops i jego trupa" oraz wiele innych. Jego prawdziwym nazwiskiem było: Jan Wiktor Lesman. Nazwisko jakie stosował jako poeta wynikało z powiązań z Bolesławem Leśmianem. Był on znany również z tłumaczenia tekstów rosyjskich. Przykładem tutaj mogą być dzieła A. Puszkina, Siergieja Jesienina ,oraz W. Majkowskiego.

Wybitnym dramatopisarzem okresu romantyzmu był niezaprzeczalnie Juliusz Słowacki. Stanowił on wraz z Adamem Mickiewiczem oraz Zygmuntem Krasińskim miano wieszcza narodowego. Urodził się on w 1809 roku. W 1825 r. uczęszczał na uczelni na Uniwersytecie Wileńskim (kierunek - prawo). W roku 1829 zaczął pracę jako aplikant w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu w Warszawie. Od 1832-1836 roku znajdował się w Genewie, co w znacznym stopniu wywarło wpływ na jego twórczość. Następnie przez 3 lata podróżował po Grecji, Egipcie i Palestynie (doświadczenia z tej podróży zawarł w dziele "Podróż do Ziemi Świętej"). Zmarł on na gruźlicę w 1849 roku. W I połowie XX wieku prochy jego umiejscowiono w krypcie na Wawelu (w pobliżu Mickiewicza). Pisał on zarazem wiersze jak i np. dramaty, w jakich znajdowały się takie dzieła jak: "Kordian", "Horsztyński", "Balladyna", "Fantazy", "Ksiądz Marek" i wiele innych.

Poetą, a także znanym księdzem na przełomie ostatnich lat był ks. Jan Twardowski. Ksiądz ten był on ogromnie aktywny. Jako żołnierz walczył on dla AKi uczestniczył w powstaniu listopadowym w 1944 roku. W 1948 roku przyjął święcenia kapłańskie. Został on wikarym parafii w Żbikowie koło Pruszkkowa, natomiast w 1952 roku zajął stanowisko rektora w jednym z kościołów znajdujących się w Warszawie. Swoją działalność literacką rozpoczął w 1937 gdy wydał wiersze zawarte w zbiorze nazwanym jako "Powrót Andersena". W nich znalazło się odniesienie do poetyki Skamandra. Jego poezja nie była wyłącznie adresowana dla dorosłych, lecz także napisał utwory przeznaczone dla dzieci. Jego twórczość jest chwalona nawet wśród krytyków i cieszy się ogromną chwałą w otoczeniu czytelników. W 2000 roku uzyskał nagrodę IKAR 2000 za to,że potrafił w swoich utworach literackich przemówić do każdego. W 1999 r. Katolicki Uniwersytet Lubelski nadał przyznał mu tytuł doktora honoris causa. Zmarł on 18 stycznia 2006 r.

Trackback URI | Comments RSS