i-Website

Jednym z najbardziej znanych autorów a także wieszczów literatury polskiej jest m.in. Adam Mickiewicz. Wiersze tego wieszcza są zaliczne do bogatego katalogu dzieł, m.in. takich jak: "Sonety Krymskie", "Pożegnanie", "Do Laury", "Do M", "Do Samotności", "Dwa słowa", "Oda do Młodości", "Pieśń Filaretów", "Romantyczność" a także wiele innych. W młodym wieku pisał on dzieła, które były przekładem lub przeróbką z Woltera. Po raz pierwszy jego wiersz był opublikowany w "Tygodniku Wileńskim" w 1817 roku - była to "Zima miejska". Zainicjował on polski romantyzm dziełem wydanym w 1822 roku o tytule: "Ballady i romanse". W kolejnym roku stworzył on powszechnie znaną książkę "Grażynę" i "Dziady cz. II i IV", a 3 lata później opublikował Sonety. Ze swoich podróży odbytych za granicą wyniósł 3 tom "Poezji". Na jego dzieła istotny wpływ miało powstanie listopadowe oraz jego upadek, w okresie którego stworzył m.in. "Redutę Ordona". Jego końcowym dziełem, którym mógł jak najlepiej się poszczycić był "Pan Tadeusz".

Najwybitniejszym pisarzem epoki oświecenia w Polsce był Ignacy Krasicki. Narodził się on w 1735 roku - poeta, prazaik, dramatopisarz oraz publicysta. Pobierał on naukę w kolegium jezuickim znajdującym się we Lwowie oraz w seminarium duchowym w Warszawie. W 1759 roku rozpoczął studia uzupełniające w Rzymie. W okresie 1763-1764 był urzędnikiem interrexa prymasa W. Łubieńskiego, gdzie później znalazł się w najbliższym otoczeniu króla Augusta Poniatowskiego. To ten właśnie poeta był uczestnikiem tzw. obiadów czwartkowych, jakie gromadziły elitę kulturalną na dworze. Przyczynił się on również do prowadzenia w tamtych czasach najważniejszego czasopisma społeczno-politycznego. W późniejszym okresie nawiązał on również dobre stosunki z królem Fryderykiem Wilhelmem II. Ignacy Krasicki był zwolennikiem klasycyzmu i racjonalizmu. Jego utwory literackie to m.in. "Hymn do miłości ojczyzny", "Pieśń na dzień 3 maja 1792", w tym wiele bajek i satyr.

Współczesność nie jest obojętna na wydźwięk w prozie i poezji, dlatego w naszym dorobku znajduje się wielu znanych pisarzy. Do nich zdecydowanie należy poetka i krytyk literacki - Wisława Szymborska. O jej ogromnym dobytku literackim świadczy chociażby to, że w 1996 roku stała się laureatką Nagrody Nobla. Szymborska urodziła się w miejscowości: Bnin. Od 1945 roku rozpoczęła studia na polonistyce oraz socjologii w Uniwersytecie Jagiellońskim. W redakcji "Życia Literackiego" spełniała funkcję kierownika przez kilka lat. Popularne są wiersze Wisławy Szymborksiej takie jak: "Wołanie do Yeti", "Sól", "Sto pociech", "Wszelki wypadek", "Wielka liczba", "Ludzie na moście" oraz "Koniec i początek". Jej literatura odwołuje się do doświadczeń poezji XX w. i tradycji humanistycznej. Znajdują się tam takie charakterystyczne detale jak: precyzja słowa, posługiwanie się ironią i paradoksem oraz zmodyfikowane poetycko treści filozoficzne.

Poetą, który na własnej osobie przeżył tragiczne losy XX wieku, szczególnie II wojnę światową, a wraz z nią obozy koncentracyjne był Tadeusz Borowski. Narodził się w 1922 roku. Brał on udział w konspiracyjnym życiu kulturalnym. W 1943 r. został aresztowany, a później przeniesiony do obozu oświęcimskiego. Po pewnym czasie skierowano go do obozu Daschau-Allach. Po mniej więcej 3 latach od czasu aresztu mógł powrócić do kraju. Ukończył wówczas polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim i został członkiem Polskiej Partii Robotniczej. W późniejszym okresie został czołowym publicystą "Nowej Kultury". Jego życie nie należało do łatwych i wobec tego ze względu na rzeczywistość jaka panowała w tamtych czasach popełnił on samobójstwo (w 1951 roku). Można było go zakwalifikować do pokolenia Kolumbów. wiersze jakie napisał zamieścił w cyklu "Gdziekolwiek ziemia". W poezji o tematyce obozowej można znaleźć takie książki jak: "Pożegnanie z Marią" i "Kamienny świat".

We współczesnej poezji na pewno każdy z nas kojarzy takiego twórcę poezji, dramatopisarza i prozaika jakim jest Tadeusz Różewicz. Urodzony w 1921 roku w Radomsku. Ze względu na nie za dobrą sytuację materialną w 1938 roku musiał przerwać pobieranie nauki w szkole średniej. W latach 1939-1943 był pracownikiem fizycznym. Później został redaktorem czasopisma "Czyn Zbrojny". W 1942 roku pomyślnie ukończył kurs szkoły podchorążych. Po zakończeniu II wojny światowej zdecydował się ukończyć szkołę średnią i podjąć studia na kierunku: historia sztuki, na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1948 roku postanowił zamieszskać we Wrocławiu. Wiersze jego przedstawiały tematykę zarówno wojenną jak również powojenną. W pewnych jego utworach literackich zawarł elementy realizmu razem z groteską. Przykładem tutaj mogą być takie wiersze jak: "Czerwona rękawiczka" i "Równina". Poeta ten także jest znany ze współpracy z filmem pisząc scenariusze do takich ekranizacji jak: "Trzy kobiety", "Miejsce na ziemi", "Głos z tamtego świata", "Piekło i niebo" i wielu innych.

Trackback URI | Comments RSS