i-Website

We współczesnej literaturze z pewnością każdy z nas kojarzy takiego twórcę poezji, dramatopisarza i prozaika jakim jest Tadeusz Różewicz. Urodził się on w 1921 roku w Radomsku. Ze względu na nie za dobrą sytuację finansową w 1938 roku był zmuszony przerwać pobieranie nauki w szkole średniej. W latach 1939-1943 był pracownikiem fizycznym. Następnie został redaktorem czasopisma "Czyn Zbrojny". W 1942 roku bez większych problemów ukończył kurs szkoły podchorążych. Po zakończeniu II wojny światowej zdecydował się ukończyć szkołę średnią i podjąć studia na kierunku: historia sztuki, w Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1948 roku postanowił ulokować się we Wrocławiu. Wiersze jego przedstawiały tematykę zarówno wojenną jak również powojenną. W pewnych jego wierszach umieścił elementy realizmu łącząc z groteską. Przykładem tutaj mogą być takie utwory literackie jak: "Czerwona rękawiczka" i "Równina". Tadeusz Różewicz również zasłynął ze współpracy z filmem przygotowując scenariusze do takich ekranizacji jak: "Trzy kobiety", "Miejsce na ziemi", "Głos z tamtego świata", "Piekło i niebo" i wielu innych.

Współczesność nie jest bierna na wymowę w literaturze, dlatego w naszym dorobku znajduje się wielu wybitnych poetów. Do nich zdecydowanie może należeć poetka i krytyk literacki - Wisława Szymborska. O jej ogromnym dorobku literackim dowodzi choćby to, iż w 1996 roku stała się laureatką Nagrody Nobla. Poetka urodziła się w Bninie. Od 1945 roku rozpoczęła studiować na polonistyce i socjologii w Uniwersytecie Jagiellońskim. W redakcji "Życia Literackiego" pełniła funkcję kierownika przez wiele lat. Popularne są wiersze tej poetki takie jak: "Wołanie do Yeti", "Sól", "Sto pociech", "Wszelki wypadek", "Wielka liczba", "Ludzie na moście" a także "Koniec i początek". Jej literatura odwołuje się do doświadczeń poezji XX w. i tradycji humanistycznej. Są w niej takie charakterystyczne detale jak: precyzja słowa, operowanie ironią i paradoksem oraz zmodyfikowane poetycko treści filozoficzne.

Jednym z najbardziej cenionych autorów a także wieszczów literatury polskiej jest m.in. Adam Mickiewicz. Dzieła tego wieszcza są zaliczne do bogatego katalogu dzieł, m.in. takich jak: "Sonety Krymskie", "Pożegnanie", "Do Laury", "Do M", "Do Samotności", "Dwa słowa", "Oda do Młodości", "Pieśń Filaretów", "Romantyczność" a także wiele innych. W młodym wieku pisał on dzieła, które były przekładem albo też przeróbką z Woltera. Po raz pierwszy jego utwór był opublikowany w "Tygodniku Wileńskim" w 1817 roku - była to "Zima miejska". Zapoczątkował on polski romantyzm dziełem opublikowanym w 1822 roku o nazwie: "Ballady i romanse". W kolejnym roku napisał on słynną książkę "Grażynę" i "Dziady cz. II i IV", a 3 lata później opublikował Sonety. Ze swoich podróży odbytych za granicą "skomponował" 3 tom "Poezji". Na jego dzieła istotny wpływ miało powstanie listopadowe i jego upadek, w okresie którego napisał m.in. "Redutę Ordona". Jego ostatnim dziełem, którym mógł w dość istotny sposób się zaprezentować był "Pan Tadeusz".
Literatura polska zawiera ogromony zbiór dzieł wybitnych pisarzy. Możemy się pochwalić bardzo wartościowym językiem. Na przełomie wieków język polski formował się dzięki znanym poetom, przede wszystkim polskiej literatury. Na postać języka również miały wpływ takie uwarunkowania jak: kultura, wydarzenia historyczne kraju, a także znane osobistości. Dzięki temu we współczesnym świeccie język polski jest przepełniony różnego rodzaju bogactwami, zaczynając od przysłów a kończąc na posługiwaniu się głoskami. Z tego też względu wielu obcokrajowców ma problemy z językiem polskim, gdyż nie jest on tak łatwy w poznaniu jak ich i oczekuje od każego bogatej wiedzy, aby stosować go w jak najodpowiedniejszej formie. Literatura polska nie tylko jest piękna ze względu na swoje bogactwo językowe, lecz także z tego powodu, iż miała (i ma również dzisiaj) ona ważny wpływ na historię Polski. Wielu autorów, by przekazać prawdę na temat swego kraju i wzbudzić ducha narodu poświęciło własne zdrowie, a nawet życie. Dzieła te to nie tylko proza, lecz także i wiersze.

Poetą, a jednocześnie znanym księdzem na przełomie ostatnich lat był ks. Jan Twardowski. W swoim życiu był on ogromnie aktywny. Jako żołnierz walczył on dla Armii Krajoweji uczestniczył w powstaniu listopadowym w 1944 roku. W 1948 roku przyjął święcenia kapłańskie. Został on wikarym parafii w Żbikowie w okkolicach Pruszkkowa, natomiast w 1952 roku zajął stanowisko rektora w jednym z kościołów znajdujących się w Warszawie. Swoją działalność twórczą zaczął w 1937 kiedy wydał wiersze zawarte w zbiorze nazwanym jako "Powrót Andersena". W nich wystąpiło odwołanie się do poetyki Skamandra. Jego poezja nie była tylko skierowana dla dorosłych, lecz również napisał utwory przeznaczone dla dzieci. Jego twórczość jest ceniona nawet w gronie krytyków i cieszy się wielką chwałą w otoczeniu czytelników. W 2000 roku uzyskał nagrodę IKAR 2000 za to,że potrafił w swoich utworach literackich przemówić do każdego. W 1999 r. Katolicki Uniwersytet Lubelski nadał przyznał mu tytuł doktora honoris causa. Zmarł on 18 stycznia 2006 r.

Wybitnym dramatopisarzem okresu romantyzmu był niewątpliwie Juliusz Słowacki. Stanowił on łącznie z Adamem Mickiewiczem i Zygmuntem Krasińskim miano wieszcza narodowego. Urodził się on w 1809 roku. W 1825 r. uczęszczał na uczelni na Uniwersytecie Wileńskim (kierunek - prawo). W roku 1829 zaczął pracę jako aplikant w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu w Warszawie. Od 1832-1836 roku znajdował się w Genewie, co w znacznym stopniu wywarło wpływ na jego twórczość. Następnie przez 3 lata wędrował po Grecji, Egipcie i Palestynie (doświadczenia z tej podróży umieścił w utworze literackim "Podróż do Ziemi Świętej"). Zmarł on na gruźlicę w 1849 roku. W I połowie XX wieku prochy jego umiejscowiono w krypcie na Wawelu (obok Mickiewicza). Pisał on zarazem wiersze jak i np. dramaty, w jakich znajdowały się takie dzieła jak: "Kordian", "Horsztyński", "Balladyna", "Fantazy", "Ksiądz Marek" i wiele innych.

Jednym z najwybitniejszych poetów polskich XVI w. był niezaprzeczalnie Jan Kochanowski. Urodził się on w 1530 roku. Po 14 latach rozpoczął studia w Akademii Krakowskiej, a następnie w Padwie. Odbył on wiele podróży po Europie (przeważnie Francja, Królewiec), w czasie których nawiązał wielorakie kontakty z delegatami europejskiej literatury i humanistyki. W 1563 roku został mianowany na dworzanina i sekretarza króla Zygmunta II Augusta. zaraz po śmierci Zygmunta II Augusta przeniósł się do Czarnolasu. Wczesna śmierć jego dziecka bardzo wpłynęła na życie i poezję Kochanowskiego. W swoich trenach odniósł się do niej (Orszulki), a następnie do drugiej córki, która także szybko zmarła - Hanny. W czasie gdy poeta studiował we Włoszech napisał na ogół okolicznościowe wiersze łacińskie, znajdujące się w zbiorze Elegiarum libri. Zmarł nagle w Lublinie.

Najwybitniejszym pisarzem epoki oświecenia w Polsce był Ignacy Krasicki. Urodził się on w 1735 roku - poeta, prazaik, dramatopisarz oraz publicysta. Pobierał on naukę w kolegium jezuickim znajdującym się we Lwowie oraz w seminarium duchowym w Warszawie. W 1759 roku rozpoczął studia uzupełniające w Rzymie. Na przestrzeni lat 1763-1764 był urzędnikiem interrexa prymasa W. Łubieńskiego, gdzie później znalazł się w najbliższym otoczeniu króla Augusta Poniatowskiego. To ten właśnie poeta był uczestnikiem tzw. obiadów czwartkowych, które gromadziły elitę kulturalną na dworze. Przyczynił się on również do prowadzenia w ówczesnych czasach najbardziej popularnego czasopisma społeczno-politycznego. W późniejszym okresie nawiązał on także dobre kontakty z królem Fryderykiem Wilhelmem II. Ignacy Krasicki był zwolennikiem klasycyzmu oraz racjonalizmu. Jego utwory literackie to m.in. "Hymn do miłości ojczyzny", "Pieśń na dzień 3 maja 1792", w tym wiele bajek i satyr.

Szczególnie dzieci mogą być wdzięczne takiemu autorowi książek i wierszy jak Jan Brzechwa. Narodził się on w 1900 roku. Studiował on na Uniwersytecie Warszawskim, a od 1939 roku rozpoczął pracę jako adwokat oraz specjalista od praw autorskich. Był on również twórcą tekstów kabaretowych, uważany jako poeta liryczny należący do kręgu Skamandra. Ta wdzięczność należy mu się za ogromny zbiór książek oraz wierszy przeznaczonych głównie dla dzieci. Stworzył on takie wiersze jak: "Tańcowała igła z nitką", "Kaczka dziwaczka", "Pan Drops i jego trupa" oraz wiele innych. Jego prawdziwym nazwiskiem było: Jan Wiktor Lesman. Nazwisko jakie używał jako poeta wynikało z powiązań z Bolesławem Leśmianem. Zasłynął on także z tłumaczenia tekstów rosyjskich. Przykładem tutaj mogą być dzieła A. Puszkina, Siergieja Jesienina ,i W. Majkowskiego.

Poetą, który na własnej skórze przeżył tragiczne losy XX wieku, przede wszystkim II wojnę światową, a wraz z nią obozy koncentracyjne był Tadeusz Borowski. Narodził się w 1922 roku. Uczestniczył on w konspiracyjnym życiu kulturalnym. W 1943 r. został aresztowany, a później przeniesiony do obozu oświęcimskiego. Po pewnym czasie skierowano go do obozu Daschau-Allach. Po mniej więcej 3 latach od aresztowania mógł powrócić do kraju. Skończył wówczas polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim i stał się członkiem Polskiej Partii Robotniczej. W późniejszym czasie został głównym wydawcą "Nowej Kultury". Jego życie nie należało do najłatwiejszych i dlatego ze względu na rzeczywistość jaka panowała w ówczesnych czasach popełnił on samobójstwo (w 1951 roku). Można było go zakwalifikować do pokolenia Kolumbów. Wiersze jakie stworzył zamieścił w cyklu "Gdziekolwiek ziemia". W poezji o tematyce obozowej można znaleźć takie dzieła jak: "Pożegnanie z Marią" i "Kamienny świat".

Trackback URI | Comments RSS